VSSM Enables the Families from Vadia

VSSM enables the families from Vadia, now relocated to Palanapur acquire new Voter ID cards….

Since past few years VSSM has been educating and sensitising the families living in Vadia to give up their traditional profession and choose a different life. Heeding to the recommendation, a couple of years ago, 40 families from Vadia walked out of the village to escape its prevailing conditions. Not only did they walk out of the village, they walked away from the life they lived, they walked away from the attached stigma, they walked away from their identity… These families came and settled in Palanpur, a city near Vadia and did not wish to be know as natives of Vadia hence had applied for new identity proofs.

vadia - palanpur sarania family

VSSM Enables the Families from Vadia

Almost a year ago these 40 families who had settled in and around Palanpur had made application to shift their Voter ID cards from Vadia to their current address. The applications for the same were filed with the Mamlatdar’s office. 62 adult members from these 40 families have received their Voter ID cards today. We are thankful to the Additional Collector Shri. Jagdishbhai Desai and Mamlatdar Shri. Geetaben Desai for their support, “it is because of your compassion towards these families that their names have been transferred to Palanpur voter list.”

In the picture- Saraniyaa Families with their Voter ID cards..
વાડિયા છોડી પાલનપુરમાં આવીને રહેલા પરિવારોને vssmની મદદથી મતદારકાર્ડ મળ્યા
બનાસકાંઠાના વાડિયાગામમાં રહેતાં સરાણીયા પરિવારોમાંથી ૪૦ પરિવારો વાડિયાગામ છોડીને છેલ્લા કેટલાંય વખતથી પાલનપુરમાં આવીને રહ્યા છે. આ પરિવારો વાડિયાના ભૂતકાળમાંથી બહાર નીકળી પોતાની વાડિયાના વતની હોવાની છાપ જ ભુંસવા માંગે છે એમને વાડિયાનો કોઈ આધાર ખપતો નથી પોતાની દીકરીઓને વાડિયાગામની દીકરીને જે પરંપરાગત વ્યવસાયમાં ધકેલવામાં આવતી એ વ્યવસાયમાં ધકેલવી નથી.
પાલનપુર કે એની આસપાસના વિસ્તારમાં સ્થાઈ થવા ઇચ્છતા ૪૦ સરાણીયા પરિવારોના વાડિયાગામની મતદાર યાદીમાંથી નામ કાઢીને પાલનપુરમાં તબદીલ કરાવવા માટે ૧ વર્ષ પહેલાં મામલતદાર કચેરી પાલનપુરમાં અરજી કરી હતી. આજે ૪૦ પરિવારોના કુલ ૬૨ પુખ્તવયના લોકોને મતદારકાર્ડ મળ્યાં. જે માટે પ્રાંત કલેકટર શ્રી જગદીશભાઈ દેસાઈ અને મામલતદાર શ્રી ગીતાબેન દેસાઈના અમે આભારી છીએ. એમની આ પરિવારો માટેની સંવેદનાના કારણે જ આ પરિવારોના નામ પાલનપુરમાં તબદીલ થઈ શક્યા.
ફોટોમાં મતદારકાર્ડ સાથે સરાણીયા પરિવારો

Advertisements

VSSM For Sarania Families of Vadia

And miracle happens….

Rupabhai and his family  a sarania family reside in Vadia. The family has been allocated 3 acres of land, a portion from the government allotted land to the Vadia Women Cooperative society. Vadia being a dry and arid region government also made irrigation facility available for the residents of Vadia willing to take up farming. However one bore well isn’t enough to supply water to all the farmers. Hence Rupabhai takes water from the farmers who have bore wells on their farms. 3 acres as such is very small piece of land and returns on farming parent enough to sustain the family. Rupabhai felt that compared to agriculture cattle farming is a more viable option. He requested VSSM for an interest free loan of Rs. 50,000 to buy buffaloes. VSSM stationed his loan and Rupabhai has bought a buffalo from the money. Rupabhai now grows fodder on his land and sells the milk from his buffalo in Vadia. He also remains regular in paying back the instalments to VSSM.

VSSM For Saraniya Family of Vadia
VSSM For Saraniya Family of Vadia

“Be extremely careful, do not carry any extra money or wear any jewellery when you go to Vadia, people there will loot you!” is how everyone had warned me when I planned my first visit to Vadia in the year 2005. When I witness such honesty from the community in Vadia it really makes me wonder why and how such perceptions are formed to stigmatise a particular community. Rupabhai and many like him are honestly doing their jobs and returning back the money borrowed from VSSM. No on is bad, its the circumstances that make shape their behaviour. The community in Vadia need warmth and care and change automatically comes through. Its this miracle we are witnessing right now in Vadia.

The journey of restoring the dignity of families of Vadia has been extremely difficult and emotional we are thankful to Shri. Rameshbhai Kcholiya, Shri. Nimesh Sumti, Shri. Pradipbhai Shah, Shri. Rashminbhai Sanghvi and friends of VSSM for standing by us and providing us the support to keep going.

 

 

વાડીયામાં રહેતાં સરાણીયા પરિવારોને પગભર કરવાનો vssmનો પ્રયાસ
ચમત્કાર થાય છે…
રૂપાભાઇ વાડિયાગામમાં રહે. ગામની બહેનોને મળેલી સામુહિક ખેતીની મંડળીની જમીનમાંથી ૩ એકર જમીન રૂપાભાઇના પરિવારને મળેલી એટલે એ જમીન ખેડે. ગામમાં સિંચાઈનો એક બોરવેલ છે પણ એનાથી આખા ગામની ખેતીની જમીન પિયત થતી નથી. બાજુના ગામના ખેડૂતોની જમીનમાં બોરવેલ છે. તેમની પાસેથી પાણી માંગીને રૂપાભાઇ ખેતી કરે. ખેતીની જમીન ખુબ ઓછી છે. જો ખેતી સાથે પશુપાલન કરે તો ઘણો ફાયદો થાય એવી રૂપાભાઇની લાગણી. વાડિયાગામમાં રહેતાં અને પોતાનો સ્વતંત્ર વ્યવસાય કરવા ઇચ્છતા પરિવારોને vssm વગર વ્યાજે લોન આપે છે. રૂપાભાઇએ ભેંસ ખરીદવા રૂ.૫૦,૦૦૦ની લોન આપવા વિનંતી કરી. રૂ.૫૦,૦૦૦ની લોન મળતાં એ ભેંસ લઇ આવ્યાં. હવે ખેતરમાં તે ભેંસ માટેનો ચારો પણ કરે છે અને દૂધ વાડિયા ગામમાં રહેતાં લોકોને વેચાતું આપે છે. vssmમાંથી લીધેલી લોનના હપ્તા પણ નિયમિત ભરે છે.
૨૦૦૫માં આ ગામમાં પહેલીવાર જઈ રહી હતી ત્યારે એ વિસ્તારના લોકોએ કહ્યું હતું, ‘ પૈસા કે દાગીના કંઈ લઈને કે પહેરીને ના જતા આ લોકો લુંટી લેશે.’ આ વિધાનને સાવ ખોટું પાડી રહ્યા છે લીધેલી લોનના પૈસા ઈમાનદારીથી પરત ભરી રહ્યા છે. કહે છે ને કે, કોઈ માણસ ક્યારેય ખરાબ હોતું નથી સંજોગો ખરાબ હોય છે વાડીયામાં પણ કંઇક આવું જ હતું પણ પ્રેમ અને હુંફથી બધું જ બદલાઈ શકે છે. ચમત્કાર થાય છે અમે વાડીયામાં દરરોજ એ અનુભવીએ છીએ…
વાડીયાના પરિવારોને બેઠા કરવા સ્વમાનભેર જીવતાં કરવામાં જેમણે પ્રેમપૂર્વક મદદ કરી એવા શ્રી રમેશ કચોલીયા, શ્રી નિમેશ સુમતિ, શ્રી પ્રદીપભાઈ શાહ, શ્રી રશ્મીન સંઘવી અને ફ્રેન્ડ્સ ઓડ vssm સૌનો ખુબ ખુબ આભાર..

Human Rights Work at Vadia by VSSM

વાડીયામાં તળાવ ઊંડું કરવાનું કામ શરુ થયું..
બનાસકાંઠાના વાડીયાના લોકોને ખેતીલાયક ૨૦૮ એકર જમીન સરકારે ૧૯૬૩માં આપી. (પણ સરકારે આપેલી બધી જમીન પર સરાણીયા પરિવારોનો કબજો નથી. કેટલીક જમીન પર શરૂઆતથી જ દબાણ છે) આ પરિવારો જમીન પર ખેતી કરી શકે એ માટે સિંચાઈની સુવિધા સરકારે વખતો વખત કરી પણ સુકો પ્રદેશ અને વરસાદ પણ પ્રમાણમાં ઠીક ઠીક અને બોરવેલની માવજત બહુ આવડી નહી એટલે બધું નકામુ થઇ પડ્યું. ક્યાંક કુદરતે પણ ભૂકંપ રૂપે નુકશાન કર્યું. ૨૦૦૮માં એક બોરવેલ સરકાર અને vssmની મદદથી શરુ થયો પણ જમીનને પાણીની જરૂરિયાત પૂરી પાડવા માટે બોરવેલ સક્ષમ નહિ. બીજા બોરવેલની આપણે માંગણી કરી છે. આશા છે એ કનેક્શન મળે પણ ત્યાં સુધી હાથ પર હાથ ધરીને બેસી રહેવા કરતા ગામમાં તળાવ નથી પણ મોટો ખાડો છે એને ઊંડો કરીને આખા ગામનું ચોમાસાનું પાણી એ ખાડામાં ભરાય એનું આયોજન કરાય તો ખાડામાં ભરાનાર પાણી ખેતીમાં ઉપયોગી થાય. આ માટે મુંબઈથી શ્રી રશ્મિનભાઈ સંઘવીએ ટેકનીક મદદ કરી આમ તો આ આખો વિચાર એમણે જ સુઝાડ્યો એમ કહીએ તો ચાલે. શ્રી રમેશભાઈ કચોલીયાએ ખાડો ઊંડો કરવા આર્થિક મદદ કરી અને ખાડો થોડો પહોળો અને ઊંડો કરવાનું શરુ કર્યું.
ગામમાંથી લોકોનો ફોન આવ્યો એમણે કહ્યું, ‘બેન હવે આ ખાડો નથી લાગતો તળાવ જ લાગે છે.. વરસાદ સારો થાય તો એક પાક લેવાય એટલું પાણી તો સમાઈ જશે.’
ફોટોમાં તળાવને ઊંડું કરવાનું કામ ચાલતું જોઈ શકાય છે.

Pothole Turned Lake at Vadia because of VSSM's Effort
Pothole Turned Lake at Vadia because of VSSM’s Effort
Pothole Turned Lake at Vadia-01
Pothole Turned Lake at Vadia because of VSSM’s Effort

Human Rights Work at Vadia by VSSM

Vadia now has a “pothole turned lake” to conserve rain water …..

Pothole Turned Lake at Vadia because of VSSM's Effort
Pothole Turned Lake at Vadia because of VSSM’s Effort

In the year 1963, as a measure to rehabilitate and provide alternate livelihood opportunities, the government allotted 208 acres of land to the families of Vadia (Not all land is owned by the families. Some land has been encroached from the beginning). As Vadia is a drought prone and arid region the government had also created irrigation facilities by installing two bore-wells. But the neglect in maintaining the bore-well damaged it badly and the second bore-well had became dysfunctional as a result of land slide during the 2001 earthquake. In 2008 Vicharta Samuday Samarthan Manch -VSSM and government together repaired it but a single bore-well proved insufficient to meet each farm’s irrigation need. We have requested the government for approving installation of another bore-well but that is going to take time.

In the mean time we decided to reduce the community’s dependence on ground water and start harvesting the rain water. Although the region receives very little rain, saving whatever water falls from the sky is wiser choice. The village does not have any lake or other traditional water conservation bodies but it does have a large pot-hole in which during monsoons the water gets accumulated. After receiving the necessary technical guidance from Shri. Rashminbhai Sanghvi, who also sowed the idea of rainwater harvesting in Vadia, we decided to go ahead and deepen the pot-hole, allow the water to get collected in it and later use the conserved water for agriculture. The work to widen and deepen the pothole has commenced. The required financial support for the works is been aided by Shri. Rameshbhai Kacholiya.

A few days back I received a phone call from the villagers saying, “Ben, the pothole looks more like a lake now, if the monsoon is good we will be able to conserve water enough to take one crop.” Such delightful news are always music to our ears…….

Pothole Turned Lake at Vadia-01
Pothole Turned Lake at Vadia because of VSSM’s Effort

In the picture.. work of deepening the pothole in progress.

Mittal Patel of VSSM at Vadiya

 

Mittal Patel of VSSM at Vadiya
Mittal Patel at Vadiya

Mittal Patel of VSSM at Vadiya when VSSM started it’s journy for Vadiya village of Gujarat.

Vadia – A Sarania Community village with zero public amenities

Mittal Patel at Vadiya
Mittal Patel of VSSM at Vadiya with Sarania Community People in 2006

The year was 2006, we had just began working on the issues of nomadic communities of Gujarat. Where are these communities was the first question that popped up. Absolutely clueless on where the nomads of this state lived, we began looking for them, everywhere villages, towns, cities, countryside, woods where were they settled??? No one had any idea of where these communities had vanished. Finding them was a challenge. They were right amidst us but the society and government had chosen to ignore them, they had become faceless. Just then we happen to read about the Saraniyaa families of Vadiya. Saraniyaa is basically a nomadic community that is involved in sharpening the bladed of knives and other tools. The gadget or the machine they carry along for the purpose is known as Saraan and hence their community derived the named Saraniyaa, the other trades they were sometimes involved with were trading cattle but their women in to flesh trade and that too a traditional occupation of the women of entire village was something we had never heard of, never read about!! SO why would these families be into such profession, didn’t they have any other options?? these and numerous other questions began bothering us. To visit the village and find it for ourselves was the only option left. In 2006 we did not even know how to reach this village because no roads lead to this place. We reached Tharad, the nearest town to Vadia. Here we asked way to Vadia and people began looking at us with surprise, asked us not to go, not to carry any valuables along with us, A representative of an organisation based in Tharad accompanied us as if there was some danger in going alone. We were taken a back by the approach of society on this particular matter. The attitude reflected the mindset of people towards the residents of Vadia.

Male from Saraniya Community
Nomadic Community called Saraniya Male at Vadiya Village and how they are living

Why are the women of Vadia engaged with this occupation is the question we asked to some individuals in Tharad and replies like easy money, lazy bones, don’t like to do hard labour etc fell into our ears. So as we began our comment from Tharad to Vadia we realised that any government transport service to Vadia did not exist. A private transport took us to this village. The dusty, kuccha – 4 km stretch single lane strip of road was all they had in the name of road.

On reaching the village all that our eyes could see was poverty and deprivation, it was everywhere, shanty makeshift houses, children in rags, women in pathetic conditions, dressed in rags as well – it was a sight hard to see and difficult to digest. If there was so much money, easy money the village should look different?? The picture before us was so conflicting from what we had imagined. We began talking with them, never asking a question on what and why they were into this occupation!! We spoke about basic amenities, school, clinic etc etc., but for them such dialogue hardly mattered and we couldn’t be blaming them either, over the years many organisations and individuals had come to help them but no one or nothing seemed to have brought say change in the ground realities.
A resident of Vav village Shardamben Bhati joined VSSM with just one intention and play – to help these women, families……. Rameshbhai Saraniyaa, a resident of Vadia also joined hands with us hoping to find solutions to the challenges his village faced. Thus began our journey in Vadia…..

પ્રાથમિક સુવિધા વગરનું ગામ – વાડિયા

૨૦૦૬માં વિચરતી જાતિઓ સાથેનું કામ શરુ કર્યું એ વખતે આ પરિવારોની શોધ –ખોળ શરુ કરી. મૂળ વીચરતું જીવન હોવાના કારણે એમનાં પડાવોને શોધવા એ પડકાર હતો. એવામાં છાપામાં વાડિયા ગામમાં વસતા સરાણીયા પરિવારો વિષે સાંભળ્યું. સરાણીયા જાતિ તો વિચરતી અને છરી ચપ્પુની ધાર કાઢે, બળદ અને ભેંસો વેચે પણ દેહવ્યાપાર કરે એવું તો અમે જેટલા પણ સરાણીયા પરિવારોને મળ્યા હતાં એમાં કોઈની પાસેથી સાંભળ્યું નહોતું. ના વાંચ્યું હતું.. તો વાડિયાના પરિવારોને આવું પગલું કેમ ભરવું પડ્યું? બીજા કોઈ વિકલ્પો નહિ જડ્યા હોય?? વગેરે જેવા ઢગલાંબંધ પ્રશ્નો સાથે વાડિયા ગયાં. એ વખતે તો કઈ તરફથી વાડીયા જવાય એ પણ ક્યાં ખબર હતી પણ થરાદ પહોંચી ગયાં. વાડિયાનો રસ્તો પૂછ્યો એટલે લોકોએ આ ગામમાં ના જવાની ભલામણ કરી અને જવું જ હોય તો કીમતી સમાન સાથે ન લઇ જવા સૂચવ્યું. અમારી સાથે થરાદમાં કાર્યરત એક સંસ્થાના પ્રતિનિધિ પણ આવ્યાં. આ ગામના બહેનો એ દેહવ્યાપાર કેમ અપનાવ્યો? ક્યાં કારણો આ માટે જવાબદાર છે એ અંગે થરાદમાં રહેતાં અમને મળેલા લોકોને પૂછવાની કોશિશ કરી પણ દરેક વ્યક્તિનો એક જવાબ સરળતાથી પૈસા મળે છે ને એટલે બધા હરામ હાડકાનાં થઈ ગયા છે વગેરે જવાબો મળ્યાં. અમે ગામમાં જવા નીકળ્યા સ્થાનિક જીપમાં જ જવું પડે. વડગામડાથી વાડિયા જવાનો ૪ કી.મી.નો રસ્તો એકદમ સાંકળો અને દુળીયો. એક વાહન સામે આવે તો બીજા વાહનને રીવર્સમાં ગાડી કદાચ ૨૦૦ થી ૩૦૦ મિટર સુધી લેવી પડે. ગામમાં પગ મુક્યો તો જાણે કોઈ શાપિત ગામ હોય એવો ભાસ થાય. આમ તો શાપિત તો ખરું જ ૧૫૦ પરિવારો ગામમાં રહે પણ સુવિધાના નામે મીંડું હતું. કાચા –માટીના ઘર, મોટા ભાગના તો છાપરામાં રહે. જેટલી બહેનોને મળ્યાં એ બધામાંથી થીગડા વગરનું કપડું પહેરેલી એકેય બહેન ના મળી.. અરેરે આવી દુર્દશા.. લોકો કહે છે એમ સરળતાથી મળતા પૈસા ક્યાં દેખાતા નહોતા?

એમની સાથે પ્રથમ બેઠક કરી. ગામમાં શું થઇ રહ્યું છે એ પૂછવાનો તો જીવેય ના ચાલે. જે આજે પણ નથી ચાલતો. પ્રાથમિક સુવિધા નથી એ બાબતે વિગતો મેળવી. આમ તો નજરે દેખાતું જ હતું છતાં.. આ પરિવારોને પણ અમે વાત કરતા હતા પણ અમારી વાતમાં કોઈને કંઈ ખાસ રસ નહોતો ક્યાંથી હોય.. અમારા જેવા તો કંઈ કેટલાય આવીને ગયા હતાં પણ પ્રશ્નોનું સમાધાન ક્યાં થયું હતું.
શારદાબહેન ભાટી મૂળ વાવ ગામના વતની અને તેમની આ પરિવારો સાથે કામ કરવાની લાગણી એ અમારી સાથે જોડાયા. ગામમાં રહેતાં રમેશભાઈ સરાણીયા પણ પોતાનાં ગામનાં પ્રશ્નોનું સમાધાન થશે એ આશાએ અમારી પાસે આવવા માંડ્યા. સરકારી દફતરોમાં અરજીઓનો દોર શરુ કર્યો.

Nomadic Tribes Saraniya families of Vadiya Village

Nomadic Saraniya families of Vadiya Village
Vadiya Villagae

Tucked in one tiny nook between Gujarat and Rajasthan border is a village named Vadiya Vaillage notoriously famous for the trade the women of this village are into. This is a village were all its residents belong to Saraniyaa Community of Gujarat and most of the household follow the traditional profession of flesh trade. In 1963, the government  with the intention of providing rehabilitation options to these families,  who than lived in Tharad’s  Budhanpura, provided 205 acres of land from the wasteland of Vadgaum.  Since the land had no irrigation facilities and the region is very arid and drought prone, farming wasn’t turning out to be a profitable means of earning. The intent behind the allotment wasn’t met. But,  the government has  kept trying but with  little success.  No radical changes were observed. Infact the situation kept worsening over the period of time.

વાડીયામાં વિચરતી જાતિના સરાણીયા પરિવારો..

બનાસકાંઠાનું વાડિયા ગામ દેહવ્યાપાર માટે ખુબ પંકાયેલું. વિચરતી જાતિમાંના સરાણીયા પરિવારો આ ગામમાં રહે. મૂળ તો થરાદ પાસેના બુઢણપુર ગામમાં રહેતાં આ પરિવારોને આવી દોઝખભરી જિંદગીમાંથી બહાર લાવવા માટે ૧૯૬૩માં થરાદથી ૧૭ કી.મી. દુર વડગામડાના વીડમાં ખેતી માટેની સરકારી ચોપડે ૨૦૫ એકર જમીન ફાળવાઈ. પણ જમીન બંજર પાણીની સુવિધા નહિ એટલે જે ઉદેશ્ય સાથે જમીન ફાળવાઈ હતી તે હેતુ સફળ ના થયો.. સરકાર દ્વારા પણ વખતો વખત ઘણા પ્રયત્નો થયાં. પણ નક્કર કહી શકાય એવો બદલાવ ગામમાં ના આવ્યો. ઊલટાની પરિસ્થિતિ વધારે બગડી..